Badanie USG jamy brzusznej u leżącego pacjenta, z głowicą przyłożoną do górnej części brzucha.

Ultrasonografia układu trawienia

USG układu trawienia pomaga ocenić narządy jamy brzusznej bez użycia promieniowania jonizującego. Możliwości standardowego USG brzucha są jednak ograniczone w przypadku żołądka i jelit, dlatego wykryte nieprawidłowości mogą wymagać dalszych badań.

Badanie nazywane jest również: USG jamy brzusznej.

Nazwa zwyczajowa: USG brzucha.

Czemu służy badanie?

Badanie ultrasonograficzne jest stosowane w diagnostyce chorób układu trawienia, choć możliwości oceny żołądka i jelit w standardowym USG jamy brzusznej są ograniczone, m.in. przez obecność gazów. W czasie obserwacji innych narządów jamy brzusznej tą metodą udaje się w niektórych przypadkach dostrzec w obrębie przewodu pokarmowego zmiany sugerujące patologię, np. nieprawidłową grubość ścian.

Takie zmiany mogą mieć różne przyczyny, w tym zapalne lub nowotworowe; sam obraz USG nie przesądza o rozpoznaniu nowotworu. Wykrycie nieprawidłowości układu trawienia jest wskazaniem do dalszej diagnostyki metodami dobranymi przez lekarza, np. badaniami endoskopowymi lub innymi badaniami obrazowymi.

Ultrasonografia endoskopowa (EUS) może być bardzo pomocna w ocenie głębokości wykrytego innymi metodami nacieku nowotworowego przewodu pokarmowego oraz ocenie narządów sąsiednich.

U dzieci przerostowe zwężenie odźwiernika jest widoczne w badaniu ultrasonograficznym i dlatego w tej chorobie USG jest podstawową metodą potwierdzania rozpoznania.

Badanie ultrasonograficzne, jako nieinwazyjna metoda diagnostyczna, jest często wykonywane u chorych z powikłaniami pooperacyjnymi chirurgii jamy brzusznej. U tych chorych udaje się niekiedy wykryć rodzaj powikłania pooperacyjnego.

Pozostałe informacje o badaniu ultrasonograficznym zostały opisane w rozdziale „Badania obrazowe wielonarządowe”, w artykule „Ultrasonografia (USG)”.

Opracowano na podstawie:
dr n. med. Ryszard Hermann
lek. med. Maciej Hermann
Ultrasonografia układu trawienia
„Encyklopedia Badań Medycznych”
Wydawnictwo Medyczne MAKmed, Gdańsk 1996

Czytaj również:  Biopsja szpiku